Οι δικές σας ιστορίες βελόνας: Τα ραφτικά της γιαγιάς 16/05/2018

Kατηγορίες: Το μάτι της βελόνας

zakar

Η Γ., επιφανής επιστήμων οικονομολόγος και νεοφώτιστη Velonista μας μεταφέρει στη μαγεία της παιδικής ηλικίας, όπου πρωταγωνιστούν… οι βελόνες!

Αφιερωμένο σε όλους τους «μαγικούς» παππούδες και γιαγιάδες. Που μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις, τη σοφία, την αγάπη, τη δημιουργικότητα από γενιά σε γενιά στα εγγόνια τους. Μικρά και μεγάλα. Και μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. 

Η γιαγιά μου υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Οι πιο έντονες αναμνήσεις μου από εκείνη είναι στην κουζίνα του εξοχικού μας στην Κρήτη να μαγειρεύουμε κρέμες και να μεθάμε με τη χορταστική μυρωδιά της κανέλας. Και στο σαλόνι μας στην Αθήνα να πλέκει και να κεντάει στον καναπέ. Συνέχεια. Πλέκει γιλέκα και πουλόβερ για τα εγγόνια της. Κεντάει τραπεζομάντηλα για τα πάρτι και τις γιορτές. Για τις απόκριες, με κλόουν. Για τα Χριστούγεννα, με έλκηθρα, τους τρεις μάγους και Άγιους Βασιλίδες. Για να τιμήσουμε τα κατοικίδια της οικογένειας, με γάτες και σκύλους – τα ονόματα τους κεντημένα επίσης. 

Κάπου ανάμεσα στις βελόνες και τα νήματα μου αναφέρει με την ήρεμη φωνή της ότι θα ήθελε να με μάθει να πλέκω και να κεντάω. Μου έχει πάρει και ένα «παιχνίδι πλεξίματος». Αλλά με δυσκολεύει και το αφήνω στην άκρη. Φοράω το ζακάρ πουλόβερ με τα κοριτσάκια. Ο αδερφός μου το γιλέκο με τις κοτσίδες. Τα είχε πλέξει και τα δύο για τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου. 

Η εικόνα της γιαγιάς να πλέκει και να κεντάει με συνοδεύει και στο σχολείο. Στο Δημοτικό, στο Ομαδικό Τραγούδι, με τον αγαπημένο δάσκαλο μουσικής Στέφανο Βασιλειάδη. Τραγουδώντας «Τα ραφτικά της Γιαγιάς». Το τραγούδι για την ειρήνη, την οικογένεια, τα ραφτικά, τη δημιουργία, τις παιδικές σκανδαλιές. Όλα αυτά είναι για εμένα η γιαγιά μου. Σήμερα το τραγουδάμε και με την κόρη μου. Της έχω εξηγήσει γιατί το αγαπώ τόσο αυτό το τραγούδι. Το αγαπάει πολύ και εκείνη. 

Τα πλεχτά της γιαγιάς τα φορέσανε εκτός από τα τέσσερα εγγόνια της (Αλέξης, Μαρία, Γαλάτεια, Πέτρος) και τέσσερα δισέγγονά (Παναγιώτης, Εμμανουέλλα, Μανώλης, Λήδα). Μαζί και η τετράχρονη κόρη μου που, δυστυχώς, δεν γνώρισε. Ευελπιστώ σύντομα να τα φορέσουν και άλλα παιδιά της οικογένειας. Τα πλεχτά της είναι ακόμα πανέμορφα, διαχρονικά και έχουν διατηρηθεί σε τέλεια κατάσταση. Τα κεντήματά της μοναδικά. Στολίζουν τα σπίτια και των παιδιών και των εγγονιών της. Την έχουμε έτσι όλοι δίπλα μας καθημερινά. Η παρουσία της αισθητή κάθε μέρα. Η απουσία της ακόμα περισσότερο.

Με αυτές τι όμορφες αναμνήσεις με τη γιαγιά μου, και βλέποντας το δικό μου παιδί να φοράει πλέον τα πλεχτά της, αναρωτήθηκα γιατί δεν έμαθα να πλέκω δίπλα της. Είχα τότε άλλα ενδιαφέροντα και πάντα μου φαινόταν περιορισμένος ο χρόνος. Μετάνιωσα. Και αποφάσισα να μάθω έστω και χωρίς εκείνη. Ποτέ δεν είναι αργά. 

Η φίλη μου, η Μαργαρίτα, που πλέκει μου πήρε δώρο νήμα και βελόνες σε μια εκδρομή μας. Μου έμαθε την «καλή». Ξεκινήσαμε παρέα. Ενθουσιάστηκα. Γυρίσαμε και συνέχισα μόνη. Κατάφερα να πλέξω ένα «λαιμό» για ελέφαντα – όχι για τεσσάρων ετών παιδί που προοριζόταν. Βγήκαν και κάτι σχέδια τυχαία, τα οποία ποτέ δεν κατάλαβα πως τα έπλεξα… Και ήταν όλο τρύπες και λάθη. Στο τέλος τον ξήλωσα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι για να ξεκινήσει κανείς πλέξιμο χρειάζεται να του δείξει κάποιος που το γνωρίζει. Περιοδικά και διαδίκτυο δε με βοήθησαν ιδιαίτερα. Πιθανόν αν ήμουν πιο προχωρημένη να βοηθούσαν. Και με τη φίλη μου δεν είχαμε προλάβει να φτάσουμε ούτε στην «ανάποδη»! Ξαφνικά θαύμασα όλους εκείνους που πλέκουν. Και ακόμα περισσότερο τη γιαγιά μου. Τελικά το πλέξιμο δε φαίνεται πια τόσο απλοϊκό. 

Μερικές εβδομάδες μετά, είχα την τύχη να ανακαλύψω ότι οι Velonistas παρέδιδαν μαθήματα για αρχαρίους στο Ίδρυμα Θεοχαράκη. Γράφτηκα αμέσως. Αισθάνομαι λίγο σα να επέστρεψα στα θρανία. Μου αρέσει. Η δασκάλα μου, η Μαρία, καταπληκτική. Ήρεμη, υπομονετική (ιδιαίτερα με την ασχετοσύνη μου!), γλυκιά, βοηθητική και πολύ μεταδοτική. Με την ευκαιρία του μαθήματος έκανα και καινούριες γνωριμίες. Με τη συμμαθήτρια μου, – και συμπλέχτρια, όπως με αποκαλεί και η ίδια – τη Φένια, είμαστε και οι δύο ενθουσιασμένες. Και θέλουμε να επεκτείνουμε τις γνώσεις μας παρέα. 

Μόλις τέσσερα μαθήματα μετά, όλα φαίνονται πιο οικεία. Έχοντας πλέον τις βασικές γνώσεις, συνειδητοποιώ ότι το πλέξιμο είναι τέχνη, διαλογισμός, αυτοσυγκέντρωση, άσκηση του μυαλού (και των χεριών), συντονισμός, κινητική δεξιότητα, μαθηματικά, κοινωνικοποίηση, αυτοεκτίμηση, δημιουργία, θεραπεία, αγάπη, ηρεμία, χαλάρωση – αν εξαιρέσει κανείς τους πανικούς όταν κατά λάθος γλιστράνε οι βελόνες από το πλεχτό ή φεύγει πόντος. Είναι και τόσα άλλα. Αλλά πάνω από όλα, για εμένα, είναι η γιαγιά μου. Πλέκοντας βρέθηκα πιο κοντά της. Και άρχισα να ανακαλύπτω και τη δική μου δημιουργικότητα. Αναβίωσαν χαμένες αναμνήσεις. Και αισθάνθηκα θαλπωρή, ασφάλεια και γαλήνη πίσω στο σαλόνι μαζί της.  

Και κάπως έτσι άρχισα να πιστεύω – ανάμεσα στις βελόνες, τα νήματα και τη μυρωδιά της κανέλας – ότι πράγματι, ο Θεός δεν μπορούσε να βρίσκεται παντού, για αυτό δημιούργησε τις γιαγιάδες… 

xmas2 xmas orange leda karoto haystack gileko zakar GF gata me gatakia gileko rosikogiagiakacatszakar2koukouvagiafraoulew

 

1 σχόλιο

Τι όμορφη διήγηση! τι όμορφα πλεκτά και κεντήματα!

Σχόλιο

 
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien