Make-do and mend 18/01/2012

Kατηγορίες: Ράψιμο, Το μάτι της βελόνας

Στην αρχή του φετινού χειμώνα, το σύνθημα που κυριάρχησε στο Facebook, τόσο λόγω του περιεχομένου του, όσο και λόγω της εξαιρετικής βρετανικής αισθητικής του ήταν το “Keep calm and carry on”, το σύνθημα του Υπουργείου Πληροφόρησης (προπαγάνδας) της Βρετανίας που είχε σαν στόχο την ανόρθωση του ηθικού του βρετανικού λαού ενόψει του β’ παγκοσμίου πολέμου.
Στη μέση προς τέλος του φετινού χειμώνα θέλω να φέρω στην προσοχή σας μια άλλη καμπάνια που έτρεξε το 1943 και είχε σαν στόχο να εκπαιδεύσει τις γυναίκες για την μεταποίηση και την ανακύκλωση των ρούχων λόγω της έλλειψης βασικών αγαθών.

Η Βρετανία του 1941 ήταν αποκλεισμένη από τα στρατεύματα των Ναζί και δεν υπήρχε δυνατότητα να φτάσουν τα φορτία βαμβακιού και μαλλιού για υφάσματα. Και ότι έφτανε πήγαινε για στολές και εξοπλισμό των στρατιωτών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, μετά από τα τρόφιμα να μπει δελτίο και στα ρούχα. ΄Ολοι έπαιρναν ένα μπλοκάκι κουπονιών, που αντιστοιχούσαν σε 66 πόντους για κάθε ενήλικα. Κάθε είδος ρούχου αντιστοιχούσε σε ένα αριθμό πόντων: ένα μάλλινο γυναικείο φόρεμα ήταν 11 πόντοι, ένα φόρεμα από άλλο ύφασμα ήταν 7, ένα παλτό «κόστιζε» τον ιλιγγιώδη αριθμό των 14 πόντων. Την επόμενη χρονιά η αναλογία πόντων έπεσε στους 48, μετά στους 36 και στο τέλος του πολέμου στους 24. Αυτό, όσο κι αν ακούγεται ρηχό και ματαιόδοξο ήταν ένα πολύ βαρύ πλήγμα για τις αγγλίδες, που υπέμειναν την έλλειψη τροφίμων με τόση γενναιότητα. Μιλάμε για μια γενιά που δεν έβγαινε από το σπίτι αν το παπούτσι δεν ήταν ασορτί με την τσάντα.

Τότε ήταν που κυκλοφόρησε και το βιβλιαράκι με τις οδηγίες, πώς θα ζήσουν περισσότερο τα υπάρχοντα ρούχα. Και, όπως γίνεται συνήθως, η ανάγκη οδήγησε στη δημιουργικότητα: Ένα καλό βαμβακερό διπλό σεντόνι, γινόταν στη συνέχεια μονό, μετά μαξιλαροθήκες, το καλοκαίρι σορτσάκι και στο τέλος της ζωής του πανάκι για το καθάρισμα. ΄Εχω παραγγείλει το βιβλιαράκι και θα επανέλθω με αποσπάσματα.
Αντιγράφω από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Debbie Bliss, της διάσημης σχεδιάστριας πλεκτών το άρθρο της Kate Haxell με τον ίδιο τίτλο:
Δεν είναι τυχαίο που στη σημερινή εποχή της λιτότητας παρατηρούμε άνοδο στο ενδιαφέρον για τις βελονιστικές τέχνες καθώς και μια αναβίωση της παλιάς καλής «οικονομίας». Μια ματιά σε περασμένες εποχές αποκαλύπτει μια ικανότητα στη μόδα το πνεύμα της οποίας (αν όχι και η λεπτομέρεια) φαίνεται να ταιριάζει στο σήμερα.

Είναι αλήθεια ότι η μαζική παραγωγή ρούχων στην εποχή μας, μας οδήγησε σταδιακά στη συσσώρευση ρούχων «μιας χρήσης». Δυστυχώς, φέτος που πχ δε μπορούμε να ψωνίσουμε καινούρια, έχουμε μείνει με τα «μιας χρήσης». Και θυμόμαστε και αυτά που έλεγε η γιαγιά μας: «το φτηνό είναι ακριβό»!.
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός καλού ρούχου με διάρκεια ζωής είναι το ύφασμα. Αν το ύφασμα είναι καλό (και αυτό φαίνεται στην αίσθησή μας όταν το φοράμε και το πιάνουμε) θα είναι και η ραφή του καλή. Αν το κόψιμο είναι λίγο εκτός μόδας ή τα τελειώματά του (η φόδρα, τα κουμπιά) έχουν ξεπεραστεί για τα γούστα μας, όλα διορθώνονται, διότι αλλάζουν. Η μεγαλύτερη πλάκα είναι να μετατρέπεις ένα αντρικό κασμιρένιο σακάκι ή παλτό σε γυναικείο (υπάρχει μια πρόκληση στην αλλαγή του κουμπώματος, αλλά όλα γίνονται, άμα είναι να σώσεις ένα καλό κασμήρι).

Σχόλιο

 
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien